Fundamenten

Mijn werk is fundamenteel. Het gaat niet zozeer over traditie, afbeelding of uitdrukking, over uitbeelding van de werkelijkheid, ze is werkelijkheid zelf. Het schilderij gaat over de daad van het schilderen en de sporen die dat achterlaat. Ik refereer aan niets buiten het werk zelf: het is wat het is.

Maar het werk gaat ook over verbeelding. Ik probeer de waarneming van de kijker op de proef te stellen, probeer om de intrinsieke werkelijkheid van het schilderij –onveranderlijk, plat en statisch - te ontkennen. Zo ontstaat er een contradictie die ik interessant vind : het is wel wat het is, maar toch zorgt het voor illusies, associaties en verbeelding.

Maar mijn werk gaat bovenal over perceptie. Het beeld is pas af in het hoofd van de beschouwer. En hoe neemt deze waar? Dit kijken is niet onbevooroordeeld, de daad van het kijken is voor mij “schuldig”. De kijker ziet zelf wat hij wil en kan zien, maakt zelf z’n wereld, maakt zelf mijn schilderij.
Mijn beelden gaan dus niet alleen over het schilderen zelf of over verbeelding, of over de schijnbare tegenstelling tussen die twee, maar vooral over datgene wat daaraan nog vooraf gaat: waarneming en daaropvolgend betekenisgeving.

Mijn beelden kunnen betekenisloos lijken, willekeurig of juist rationeel, maar ze zijn niet om te begrijpen. Ze willen dereguleren, verwonderen, de kijker prikkelen door hem op het verkeerde been te zetten: hem enigszins uit evenwicht, en dus in een dynamischer toestand te brengen. Uiteindelijk gaat kunst over onze kijk op de werkelijkheid.  En mijn schilderijen willen uitnodigen opnieuw te kijken en zich te laten meenemen door het proces van waarnemen.

 

Uitvoering

Op het platte vlak kan ik met soms schijnbare willekeur mijn sporen van het schilderen achterlaten. Ik gebruik matte, glanzende, iridiserende en interfererende verven. Ik zet daarmee strepen, stippen, druppels of slingers, soms letterlijk, soms gestileerd. Mijn schilderijen zijn vaak ook geometrisch, rastermatig opgebouwd. Soms combineer ik deze twee tegenstellingen. Mijn werken hebben bijna geen enkele textuur, de plasticiteit is puur visueel. Ze hebben nauwelijks een boven- of onderkant, er is geen richting. Het is een uitdaging voor me om met zo’n gereduceerd vocabulaire een werk met zeggingskracht te maken, de kwaliteit van kleur is daarbij allerbelangrijkst.

Als men iets langer naar mijn werk kijkt zal men vaak dingen zien verschijnen die in eerste instantie niet opgemerkt worden. Op de randen van de verfstreken verschijnen bijvoorbeeld kleuren die louter door het contrast met z’n omgeving ontstaan. In de stippenschilderijen lijken deze stippen los te komen van de achtergrond en een zelfstandig leven te leiden, ze kunnen gaan bewegen, of ze lijken zich te dupliceren in nabeelden. Voor een ander schilderij blijkt met het innemen van een ander standpunt één kleur plots om te slaan van tint en van achtergrond naar voorgrond te verplaatsen. Om deze verschijnselen goed waar te nemen kan men het werk het best in het echt zien.

 


 


Hetzelfde schilderij gezien vanuit 2 verschillende standpunten: z.t. 2009, acryl op polyester, 100x100 cm




About my work

Primarily, my paintings are visual images. They refer to nothing but themselves; in that sense they are realistic. The justification and meaning of the painting does not exist outside of them, but in the way the observer perceives it. It is all about this painting interacting with the person who looks at it.

I believe that art ultimately is about how we view reality. Our own perception is always significant to ourselves and that is how you look at my paintings. So how do you observe?
I try to investigate this perception with pictorial means which may seem simple at first. The images can appear to be without meaning or accidental or at the same time mathematical. But they are not meant to be understood. Rather, they want to confuse, deregulate, and draw attention to one’s ingrained habit of looking and not looking.
The images try to instill a sense of wonder, to disturb the observer’s equilibrium and to put him off on the wrong foot. This way, a more dynamic condition is reached.
My paintings are the invitation for you to look anew, to recalibrate oneself.